Promień światła monochromatycznego biegnie w powietrzu i pada na brzeg szklanego krążka w punkcie $A$. Kąt padania w punkcie $A$ jest równy $\alpha$, a kąt załamania tego promienia jest równy $\beta$. Część promienia, która wniknęła do szkła w punkcie $A$, pada dalej na brzeg krążka w punkcie $D$. Na rysunku 1. (poniżej) oraz na rysunku 2.(zadanie 9.2) przedstawiono bieg promienia tylko do punktu $D$, przy czym pominięto część promienia odbitą w punkcie $A$.

Kreskami przerywanymi oznaczono odcinki pomocnicze. Punkt $O$ jest środkiem krążka.

Elektron o prędkości początkowej równej zero został rozpędzony w polu elektrycznym o napięciu $U$ do prędkości o wartości $v$. Energia kinetyczna, którą uzyskał elektron, była dwa razy większa od jego energii spoczynkowej.

Elektron o prędkości początkowej równej zero został rozpędzony w polu elektrycznym o napięciu $U$ do prędkości o wartości $v$. Energia kinetyczna, którą uzyskał elektron, była dwa razy większa od jego energii spoczynkowej.

Elektron o prędkości początkowej równej zero został rozpędzony w polu elektrycznym o napięciu $U$ do prędkości o wartości $v$. Energia kinetyczna, którą uzyskał elektron, była dwa razy większa od jego energii spoczynkowej.

Pierwiastek o nazwie kopernik, oznaczony symbolem $\text{Cn}$, ma liczbę atomową $Z=112$.

Izotop ${}^{277}\text{Cn}$ tego pierwiastka został po raz pierwszy wytworzony w wyniku bombardowania ołowianej tarczy jonami cynku ${}^{70}\text{Zn}$.

Kopernik ${}^{277}\text{Cn}$ jest izotopem nietrwałym.

Uwaga: W zadaniach 11.1., 11.2., 11.3. skorzystaj z Wybranych wzorów i stałych fizykochemicznych na egzamin maturalny z biologii, chemii i fizyki.

Pierwiastek o nazwie kopernik, oznaczony symbolem $\text{Cn}$, ma liczbę atomową $Z=112$.

Izotop ${}^{277}\text{Cn}$ tego pierwiastka został po raz pierwszy wytworzony w wyniku bombardowania ołowianej tarczy jonami cynku ${}^{70}\text{Zn}$.

Kopernik ${}^{277}\text{Cn}$ jest izotopem nietrwałym.

Uwaga: W zadaniach 11.1., 11.2., 11.3. skorzystaj z Wybranych wzorów i stałych fizykochemicznych na egzamin maturalny z biologii, chemii i fizyki.

Pierwiastek o nazwie kopernik, oznaczony symbolem $\text{Cn}$, ma liczbę atomową $Z=112$.

Izotop ${}^{277}\text{Cn}$ tego pierwiastka został po raz pierwszy wytworzony w wyniku bombardowania ołowianej tarczy jonami cynku ${}^{70}\text{Zn}$.

Kopernik ${}^{277}\text{Cn}$ jest izotopem nietrwałym.

Uwaga: W zadaniach 11.1., 11.2., 11.3. skorzystaj z Wybranych wzorów i stałych fizykochemicznych na egzamin maturalny z biologii, chemii i fizyki.

Ze szczytu równi pochyłej puszczano kulkę. Kulka staczała się z równi bez poślizgu. Po stoczeniu się z równi kulka poruszała się dalej wzdłuż prostej po poziomo ułożonym dywanie. Ruch kulki po dywanie został sfilmowany. Dzięki temu wyznaczono wartości $v$ prędkości kulki na dywanie w kilku ustalonych położeniach $x$, licząc od punktu $x=0$ końca równi pochyłej. Następnie obliczono wartości $v^2$. Wyniki doświadczenia oraz niepewności ${\Delta }_{v^2}$ wielkości $v^2$ przedstawiono w poniższej tabeli. Pomiar $x$ przyjmij za dokładny.

W zadaniach 1.1.–1.2. przyjmij, że ruch postępowy kulki po dywanie był ruchem jednostajnie opóźnionym z przyśpieszeniem o wartości bezwzględnej $a$. Prędkość kulki na początku ruchu po dywanie, czyli w $x=0$, oznaczymy jako $v_0$. Zależność między kwadratem wartości prędkości kulki a przebytą drogą $s=x$ i wartością przyśpieszenia $a$ wyraża się wzorem:
$$v^2=v_0^2–2as$$

Ze szczytu równi pochyłej puszczano kulkę. Kulka staczała się z równi bez poślizgu. Po stoczeniu się z równi kulka poruszała się dalej wzdłuż prostej po poziomo ułożonym dywanie. Ruch kulki po dywanie został sfilmowany. Dzięki temu wyznaczono wartości $v$ prędkości kulki na dywanie w kilku ustalonych położeniach $x$, licząc od punktu $x=0$ końca równi pochyłej. Następnie obliczono wartości $v^2$. Wyniki doświadczenia oraz niepewności ${\Delta }_{v^2}$ wielkości $v^2$ przedstawiono w poniższej tabeli. Pomiar $x$ przyjmij za dokładny.

W zadaniach 1.1.–1.2. przyjmij, że ruch postępowy kulki po dywanie był ruchem jednostajnie opóźnionym z przyśpieszeniem o wartości bezwzględnej $a$. Prędkość kulki na początku ruchu po dywanie, czyli w $x=0$, oznaczymy jako $v_0$. Zależność między kwadratem wartości prędkości kulki a przebytą drogą $s=x$ i wartością przyśpieszenia $a$ wyraża się wzorem:
$$v^2=v_0^2–2as$$

Dwie identyczne kule K1 i K2, każda o masie $m$, poruszają się naprzeciwko siebie
w inercjalnym układzie odniesienia $U$ z prędkościami $\overrightarrow{v_1}$ (kula K1) oraz $\overrightarrow{v_2}$ (kula K2). Środki kul poruszają się wzdłuż prostej $l$. Wartości prędkości tych kul przed zderzeniem spełniają równanie:
$$v_1=2v_2$$
Sytuację przed zderzeniem kul ilustruje rysunek poniżej.

Uczniowie wyznaczali przyśpieszenie ziemskie. W doświadczeniu użyli linijki, stopera,
sprężyny, ciężarka i statywu. Najpierw uczniowie zamocowali sprężynę na statywie tak, że zwisała ona pionowo. Następnie zawiesili na końcu sprężyny ciężarek. Gdy ciężarek zwisał nieruchomo, to wydłużenie sprężyny ponad jej długość swobodną było równe $x=7,8$ cm.

Po wprawieniu ciężarka w drgania pionowe uczniowie zmierzyli czas $t_n=11,2$ s pewnej liczby $n$ pełnych drgań ciężarka. Na podstawie pomiaru czasu $t_n$ uczniowie wyznaczyli okres drgań ciężarka: $T=0,56$ s. Pomijamy masę sprężyny.

Uczniowie wyznaczali przyśpieszenie ziemskie. W doświadczeniu użyli linijki, stopera,
sprężyny, ciężarka i statywu. Najpierw uczniowie zamocowali sprężynę na statywie tak, że zwisała ona pionowo. Następnie zawiesili na końcu sprężyny ciężarek. Gdy ciężarek zwisał nieruchomo, to wydłużenie sprężyny ponad jej długość swobodną było równe $x=7,8$ cm.

Po wprawieniu ciężarka w drgania pionowe uczniowie zmierzyli czas $t_n=11,2$ s pewnej liczby $n$ pełnych drgań ciężarka. Na podstawie pomiaru czasu $t_n$ uczniowie wyznaczyli okres drgań ciężarka: $T=0,56$ s. Pomijamy masę sprężyny.

Dwa miedziane pręty ułożono równolegle w płaszczyźnie poziomej. Do końców obu tych
prętów podłączono oporniki o oporach elektrycznych $R_1$ = 3 Ω oraz $R_2$ = 6 Ω. Odległość pomiędzy tymi prętami była równa $d=0,4m$. Na prętach położono miedzianą poprzeczkę, a całość umieszczono w jednorodnym polu magnetycznym o indukcji $B=0,2T$. Wektor $\vec{B}$ indukcji magnetycznej tego pola był zwrócony prostopadle za płaszczyznę rysunku (zwrot pola oznaczono symbolem ⊗). Do poprzeczki przyłożono poziomą siłę $\vec{F}$, w wyniku czego zaczęła się ona poruszać w prawo i po pewnym czasie osiągnęła stałą prędkość o wartości $v=1,5m/s$ (zobacz rysunek 1.).
Przyjmij, że poprzeczka przesuwa się po prętach bez tarcia. Pomiń opór elektryczny poprzeczki i prętów oraz opór elektryczny na styku prętów i poprzeczki. Pomiń pole magnetyczne wytworzone przez prąd płynący w obwodzie. Końce poprzeczki wystają poza pręty.

Dwa miedziane pręty ułożono równolegle w płaszczyźnie poziomej. Do końców obu tych
prętów podłączono oporniki o oporach elektrycznych $R_1$ = 3 Ω oraz $R_2$ = 6 Ω. Odległość pomiędzy tymi prętami była równa $d=0,4m$. Na prętach położono miedzianą poprzeczkę, a całość umieszczono w jednorodnym polu magnetycznym o indukcji $B=0,2T$. Wektor $\vec{B}$ indukcji magnetycznej tego pola był zwrócony prostopadle za płaszczyznę rysunku (zwrot pola oznaczono symbolem ⊗). Do poprzeczki przyłożono poziomą siłę $\vec{F}$, w wyniku czego zaczęła się ona poruszać w prawo i po pewnym czasie osiągnęła stałą prędkość o wartości $v=1,5m/s$ (zobacz rysunek 1.).
Przyjmij, że poprzeczka przesuwa się po prętach bez tarcia. Pomiń opór elektryczny poprzeczki i prętów oraz opór elektryczny na styku prętów i poprzeczki. Pomiń pole magnetyczne wytworzone przez prąd płynący w obwodzie. Końce poprzeczki wystają poza pręty.

Dwa miedziane pręty ułożono równolegle w płaszczyźnie poziomej. Do końców obu tych
prętów podłączono oporniki o oporach elektrycznych $R_1$ = 3 Ω oraz $R_2$ = 6 Ω. Odległość pomiędzy tymi prętami była równa $d=0,4m$. Na prętach położono miedzianą poprzeczkę, a całość umieszczono w jednorodnym polu magnetycznym o indukcji $B=0,2T$. Wektor $\vec{B}$ indukcji magnetycznej tego pola był zwrócony prostopadle za płaszczyznę rysunku (zwrot pola oznaczono symbolem ⊗). Do poprzeczki przyłożono poziomą siłę $\vec{F}$, w wyniku czego zaczęła się ona poruszać w prawo i po pewnym czasie osiągnęła stałą prędkość o wartości $v=1,5m/s$ (zobacz rysunek 1.).
Przyjmij, że poprzeczka przesuwa się po prętach bez tarcia. Pomiń opór elektryczny poprzeczki i prętów oraz opór elektryczny na styku prętów i poprzeczki. Pomiń pole magnetyczne wytworzone przez prąd płynący w obwodzie. Końce poprzeczki wystają poza pręty.

Dwa miedziane pręty ułożono równolegle w płaszczyźnie poziomej. Do końców obu tych
prętów podłączono oporniki o oporach elektrycznych $R_1$ = 3 Ω oraz $R_2$ = 6 Ω. Odległość pomiędzy tymi prętami była równa $d=0,4m$. Na prętach położono miedzianą poprzeczkę, a całość umieszczono w jednorodnym polu magnetycznym o indukcji $B=0,2T$. Wektor $\vec{B}$ indukcji magnetycznej tego pola był zwrócony prostopadle za płaszczyznę rysunku (zwrot pola oznaczono symbolem ⊗). Do poprzeczki przyłożono poziomą siłę $\vec{F}$, w wyniku czego zaczęła się ona poruszać w prawo i po pewnym czasie osiągnęła stałą prędkość o wartości $v=1,5m/s$ (zobacz rysunek 1.).
Przyjmij, że poprzeczka przesuwa się po prętach bez tarcia. Pomiń opór elektryczny poprzeczki i prętów oraz opór elektryczny na styku prętów i poprzeczki. Pomiń pole magnetyczne wytworzone przez prąd płynący w obwodzie. Końce poprzeczki wystają poza pręty.

W cylindrze szczelnie zamkniętym ruchomym tłokiem znajdowała się pewna ustalona masa powietrza. Tłok powoli przesuwano, w wyniku czego objętość powietrza wewnątrz cylindra się zmniejszała, a ciśnienie tego powietrza się zwiększało.

Podczas doświadczenia wykonano pięć pomiarów. W każdym z nich mierzono różnicę $\Delta p_i$ między ciśnieniem powietrza wewnątrz cylindra a ciśnieniem atmosferycznym, a także mierzono objętość $V_i$ powietrza w cylindrze ($i\in \{1,2,3,4,5\}$).

Do obliczeń przyjmij następujące dane oraz założenia:
• powietrze w cylindrze potraktuj jako gaz doskonały
• podczas pomiarów ciśnienie atmosferyczne było równe $p_{at}=1020\text{ hPa}$
• temperatura powietrza w cylindrze w czasie pomiaru nr 5 wynosiła $22$ °C
• średnia masa molowa powietrza wynosi $\mu =29\frac{g}{mol}$.

Wyniki pomiarów przedstawiono w poniższej tabeli.

W cylindrze szczelnie zamkniętym ruchomym tłokiem znajdowała się pewna ustalona masa powietrza. Tłok powoli przesuwano, w wyniku czego objętość powietrza wewnątrz cylindra się zmniejszała, a ciśnienie tego powietrza się zwiększało.

Podczas doświadczenia wykonano pięć pomiarów. W każdym z nich mierzono różnicę $\Delta p_i$ między ciśnieniem powietrza wewnątrz cylindra a ciśnieniem atmosferycznym, a także mierzono objętość $V_i$ powietrza w cylindrze ($i\in \{1,2,3,4,5\}$).

Do obliczeń przyjmij następujące dane oraz założenia:
• powietrze w cylindrze potraktuj jako gaz doskonały
• podczas pomiarów ciśnienie atmosferyczne było równe $p_{at}=1020\text{ hPa}$
• temperatura powietrza w cylindrze w czasie pomiaru nr 5 wynosiła $22$ °C
• średnia masa molowa powietrza wynosi $\mu =29\frac{g}{mol}$.

Wyniki pomiarów przedstawiono w poniższej tabeli.

W cylindrze szczelnie zamkniętym ruchomym tłokiem znajdowała się pewna ustalona masa powietrza. Tłok powoli przesuwano, w wyniku czego objętość powietrza wewnątrz cylindra się zmniejszała, a ciśnienie tego powietrza się zwiększało.

Podczas doświadczenia wykonano pięć pomiarów. W każdym z nich mierzono różnicę $\Delta p_i$ między ciśnieniem powietrza wewnątrz cylindra a ciśnieniem atmosferycznym, a także mierzono objętość $V_i$ powietrza w cylindrze ($i\in \{1,2,3,4,5\}$).

Do obliczeń przyjmij następujące dane oraz założenia:
• powietrze w cylindrze potraktuj jako gaz doskonały
• podczas pomiarów ciśnienie atmosferyczne było równe $p_{at}=1020\text{ hPa}$
• temperatura powietrza w cylindrze w czasie pomiaru nr 5 wynosiła $22$ °C
• średnia masa molowa powietrza wynosi $\mu =29\frac{g}{mol}$.

Wyniki pomiarów przedstawiono w poniższej tabeli.

Soczewka skupiająca może być wykorzystana do otrzymania prostego (nie – odwróconego) i powiększonego obrazu przedmiotu umieszczonego w powietrzu. Taka soczewka działa wtedy jako tzw. szkło powiększające (lupa).