Znaleziono 1111 zadań
Drewnianą jednorodną belkę o ciężarze i długości podwieszano pod sufitem na uchwytach i . Uchwyt łączy się z belką w punkcie , a uchwyt – w punkcie . Mocowanie pojedynczego uchwytu do belki umożliwiało jej obrót w płaszczyźnie rysunku. Belkę zawieszono na dwóch uchwytach tak, że utrzymywała się nieruchomo w pozycji poziomej. Odległość między uchwytami wynosi .
Na rysunku 1. przedstawiono opisaną sytuację i oznaczono punkt – środek masy belki.
Rysunek 1.
Na rysunku 2. narysuj i oznacz wektory sił i , z jakimi uchwyty działają na belkę odpowiednio w punktach i – gdy belka znajduje się w opisanym położeniu równowagi. Zachowaj relację (większy, równy, mniejszy) między wartościami sił i zapisz tę relację – wstaw w wykropkowane miejsce obok rysunku jeden ze znaków: >, =, <.
....................
Drewnianą jednorodną belkę o ciężarze i długości podwieszano pod sufitem na uchwytach i . Uchwyt łączy się z belką w punkcie , a uchwyt – w punkcie . Mocowanie pojedynczego uchwytu do belki umożliwiało jej obrót w płaszczyźnie rysunku. Belkę zawieszono na dwóch uchwytach tak, że utrzymywała się nieruchomo w pozycji poziomej. Odległość między uchwytami wynosi .
Na rysunku 1. przedstawiono opisaną sytuację i oznaczono punkt – środek masy belki.
Rysunek 1.
Zapisz odpowiednie równania opisujące warunki równowagi belki. Oblicz wartości i sił, z jakimi uchwyty i działają na belkę.
Drewnianą jednorodną belkę o ciężarze i długości podwieszano pod sufitem na uchwytach i . Uchwyt łączy się z belką w punkcie , a uchwyt – w punkcie . Mocowanie pojedynczego uchwytu do belki umożliwiało jej obrót w płaszczyźnie rysunku. Belkę zawieszono na dwóch uchwytach tak, że utrzymywała się nieruchomo w pozycji poziomej. Odległość między uchwytami wynosi .
Na rysunku 1. przedstawiono opisaną sytuację i oznaczono punkt – środek masy belki.
Rysunek 1.
W pewnej chwili zwolniono uchwyt i belka rozpoczęła obrót wokół osi przechodzącej przez punkt . Wartość prędkości punktu środka masy belki w chwili, gdy przechodziła ona przez położenie pionowe, oznaczymy jako (zobacz rysunek 3.). Przyjmij, że moment bezwładności belki względem punktu wyraża się wzorem . Pomiń opory ruchu.
Rysunek 3.
Wyprowadź i zapisz wzór pozwalający wyznaczyć tylko za pomocą długości belki oraz przyspieszenia ziemskiego .
Oblicz ciepło oddane do chłodnicy w jednym cyklu pracy silnika .
Oblicz sprawność silnika .
Bezwzględny współczynnik załamania światła w ośrodku materialnym zależy w ogólności od częstotliwości światła, a więc zależy też od długości fali światła w próżni. Na wykresie poniżej przedstawiono zależność wartości bezwzględnego współczynnika załamania światła od długości fali tego światła w próżni – dla pewnego rodzaju szkła. Na osi zaznaczono szary odcinek odpowiadający w przybliżeniu zakresowi długości fal światła widzialnego w próżni. Przyjmij, że długości fal światła fioletowego i czerwonego odpowiadają krańcom zaznaczonego odcinka (światło czerwone w próżni ma większą długość fali od światła fioletowego).
Wartość prędkości i częstotliwość światła fioletowego po wniknięciu do szkła oznaczymy jako oraz , a wartość prędkości i częstotliwość światła czerwonego po wniknięciu do szkła oznaczymy jako oraz .
Podkreśl właściwe relacje wybrane spośród podanych w nawiasach, tak aby poniższe zdanie było prawdziwe.
Zależność między wartościami prędkości oraz określa relacja ( / ), a zależność między częstotliwościami oraz określa relacja ( / / ).
Bezwzględny współczynnik załamania światła w ośrodku materialnym zależy w ogólności od częstotliwości światła, a więc zależy też od długości fali światła w próżni. Na wykresie poniżej przedstawiono zależność wartości bezwzględnego współczynnika załamania światła od długości fali tego światła w próżni – dla pewnego rodzaju szkła. Na osi zaznaczono szary odcinek odpowiadający w przybliżeniu zakresowi długości fal światła widzialnego w próżni. Przyjmij, że długości fal światła fioletowego i czerwonego odpowiadają krańcom zaznaczonego odcinka (światło czerwone w próżni ma większą długość fali od światła fioletowego).
Światło o długości fali w próżni przechodzi do szkła, dla którego zależność przedstawiono na powyższym wykresie.
Oblicz długość fali , jaką będzie miało to światło w szkle.
Dodatkowe informacje do zadań 5.3.–5.4.
Równoległą wiązkę mieszaniny światła czerwonego i fioletowego biegnącego w powietrzu skierowano na soczewkę skupiającą wykonaną ze szkła opisanego w treści zadania 5. Na ekranie ustawionym za soczewką zaobserwowano plamkę. Przy pewnym ustawieniu ekranu obserwuje się, że środek plamki jest fioletowy, a zewnętrzna część plamki jest czerwona. Z kolei przy ustawieniu ekranu w pewnej innej odległości od soczewki środek plamki jest czerwony, a zewnętrzna część plamki jest fioletowa.
Rysunek 1. przedstawia soczewkę i ekran w tym spośród dwóch opisanych ustawień, w którym odległość ekranu od soczewki jest większa. Na ekranie oznaczono plamkę. Skrajne promienie wiązki przed soczewką oznaczono jako P1 i P2.
Bezwzględny współczynnik załamania światła w ośrodku materialnym zależy w ogólności od częstotliwości światła, a więc zależy też od długości fali światła w próżni. Na wykresie poniżej przedstawiono zależność wartości bezwzględnego współczynnika załamania światła od długości fali tego światła w próżni – dla pewnego rodzaju szkła. Na osi zaznaczono szary odcinek odpowiadający w przybliżeniu zakresowi długości fal światła widzialnego w próżni. Przyjmij, że długości fal światła fioletowego i czerwonego odpowiadają krańcom zaznaczonego odcinka (światło czerwone w próżni ma większą długość fali od światła fioletowego).
Zapisz na rysunku 1. kolor środka plamki na ekranie. Dorysuj – od soczewki do ekranu – bieg promieni fioletowych (oznacz je jako , ) oraz czerwonych (oznacz je jako , ), po przejściu promieni , przez soczewkę.
Dodatkowe informacje do zadań 5.3.–5.4.
Równoległą wiązkę mieszaniny światła czerwonego i fioletowego biegnącego w powietrzu skierowano na soczewkę skupiającą wykonaną ze szkła opisanego w treści zadania 5. Na ekranie ustawionym za soczewką zaobserwowano plamkę. Przy pewnym ustawieniu ekranu obserwuje się, że środek plamki jest fioletowy, a zewnętrzna część plamki jest czerwona. Z kolei przy ustawieniu ekranu w pewnej innej odległości od soczewki środek plamki jest czerwony, a zewnętrzna część plamki jest fioletowa.
Rysunek 1. przedstawia soczewkę i ekran w tym spośród dwóch opisanych ustawień, w którym odległość ekranu od soczewki jest większa. Na ekranie oznaczono plamkę. Skrajne promienie wiązki przed soczewką oznaczono jako P1 i P2.
Bezwzględny współczynnik załamania światła w ośrodku materialnym zależy w ogólności od częstotliwości światła, a więc zależy też od długości fali światła w próżni. Na wykresie poniżej przedstawiono zależność wartości bezwzględnego współczynnika załamania światła od długości fali tego światła w próżni – dla pewnego rodzaju szkła. Na osi zaznaczono szary odcinek odpowiadający w przybliżeniu zakresowi długości fal światła widzialnego w próżni. Przyjmij, że długości fal światła fioletowego i czerwonego odpowiadają krańcom zaznaczonego odcinka (światło czerwone w próżni ma większą długość fali od światła fioletowego).
Przyjmij, że obie wypukłości soczewki są sferyczne, soczewka jest umieszczona w powietrzu, a bezwzględny współczynnik załamania światła w powietrzu jest równy 1.
Oblicz stosunek ogniskowej soczewki dla światła fioletowego do ogniskowej soczewki dla światła czerwonego.
Cztery oporniki , , , o jednakowym oporze elektrycznym połączono w obwód, który następnie podłączono do źródła stałego napięcia elektrycznego . Na rysunku 1. przedstawiono schemat obwodu w sytuacji, gdy klucz K jest zamknięty, a na rysunku 2. – gdy klucz K jest otwarty. Przyjmij, że napięcie zasilające obwód jest takie samo w obu sytuacjach.
Rozważamy sytuację, gdy klucz K w obwodzie jest zamknięty (zobacz rysunek 1.). Natężenie prądu płynącego przez opornik oznaczymy jako .
Zapisz wzór pozwalający wyznaczyć tylko za pomocą wielkości: oraz .
Cztery oporniki , , , o jednakowym oporze elektrycznym połączono w obwód, który następnie podłączono do źródła stałego napięcia elektrycznego . Na rysunku 1. przedstawiono schemat obwodu w sytuacji, gdy klucz K jest zamknięty, a na rysunku 2. – gdy klucz K jest otwarty. Przyjmij, że napięcie zasilające obwód jest takie samo w obu sytuacjach.
Rozważamy sytuację, gdy klucz K w obwodzie jest zamknięty (zobacz rysunek 1.{{ supplement:rysunek_1 }}). Natężenia prądów płynących przez oporniki oznaczymy odpowiednio: .
Zaznacz poprawne dokończenie zdania wybrane spośród A–D.
Prawidłowe relacje między natężeniami prądów płynących przez poszczególne oporniki to:
Cztery oporniki , , , o jednakowym oporze elektrycznym połączono w obwód, który następnie podłączono do źródła stałego napięcia elektrycznego . Na rysunku 1. przedstawiono schemat obwodu w sytuacji, gdy klucz K jest zamknięty, a na rysunku 2. – gdy klucz K jest otwarty. Przyjmij, że napięcie zasilające obwód jest takie samo w obu sytuacjach.
Po otwarciu klucza K w obwodzie (zobacz {{ supplement:rysunek_2 }}) ustalił się nowy rozkład napięć na opornikach i nowy rozkład natężeń prądów przepływających przez oporniki.
Uzupełnij tabelę. Wpisz właściwe określenia (wybrane spośród podanych w nawiasach) dotyczące zmian natężenia prądu płynącego przez dany opornik po otwarciu klucza K oraz zmian napięcia na danym oporniku po otwarciu klucza K.
| Opornik | Natężenie prądu (zmalało / wzrosło / się nie zmieniło) | Napięcie (zmalało / wzrosło / się nie zmieniło) |
Trzy punktowe ładunki elektryczne dodatnie umieszczono w wierzchołkach trójkąta równobocznego o długości boku . Wartości ładunków wynoszą: , , , przy czym . Punkt jest środkiem boku łączącego te wierzchołki trójkąta, w których znajdują się jednakowe ładunki (zobacz rysunek 1.). Punkt jest punktem przecięcia się wysokości trójkąta.
Rysunek 1.
Na rysunku 1. narysuj – wektor wypadkowego natężenia pola elektrycznego w punkcie . Zapisz wzór pozwalający wyznaczyć wartość tego wektora tylko poprzez , oraz przez odpowiednie stałe fizyczne.
Trzy punktowe ładunki elektryczne dodatnie umieszczono w wierzchołkach trójkąta równobocznego o długości boku . Wartości ładunków wynoszą: , , , przy czym . Punkt jest środkiem boku łączącego te wierzchołki trójkąta, w których znajdują się jednakowe ładunki (zobacz rysunek 1.). Punkt jest punktem przecięcia się wysokości trójkąta.
Rysunek 1.
Każdy z boków trójkąta równobocznego zmniejszono dwa razy. W odpowiednich wierzchołkach nowego trójkąta umieszczono te same ładunki co poprzednio (zobacz rysunek 2.). Punkt jest punktem przecięcia się wysokości tego trójkąta.
Zaznacz poprawne dokończenie zdania wybrane spośród A–D.
Wartość wypadkowego natężenia pola elektrycznego w punkcie , w sytuacji przedstawionej na rysunku 2., w porównaniu do wartości natężenia pola w punkcie , w sytuacji przedstawionej na rysunku 1., jest
Oblicz masę pulsara na podstawie informacji dotyczącej ruchu orbitalnego planety Draugr, podanej w treści zadania 8.
Oblicz częstotliwość obrotu jądra gwiazdy dookoła osi własnej w chwili, gdy miało ono promień 10 razy większy niż obecnie. Wykorzystaj odpowiednie zasady i wzory fizyczne.
Dodatkowe informacje do zadań 8.2. i 8.3.
Opisany pulsar powstał w wyniku zapadania się jądra gwiazdy, którego rozmiary były znacznie większe niż obecne rozmiary pulsara. W wyniku zapadania grawitacyjnego promień tego jądra się zmniejszył, a częstotliwość obrotu wzrosła. Obecnie pulsar obraca się wokół własnej osi około 160 razy na sekundę. Do obliczeń przyjmij uproszczony model zjawiska oparty na następujących założeniach dotyczących końcowego etapu zapadania się jądra gwiazdy:
Wyznacz wartość liczbową stosunku – energii kinetycznej jądra gwiazdy w chwili obecnej do energii kinetycznej jądra gwiazdy w chwili, gdy jego promień był 10 razy większy niż obecnie. Wykorzystaj odpowiednie zasady i wzory fizyczne.
Energię kinetyczną określamy w układzie odniesienia, w którym oś obrotu pulsara jest nieruchoma.
Załóżmy, że pewne ciało A porusza się dookoła pulsara po orbicie kołowej o promieniu au.
Oblicz czas , w jakim ciało A okrąża pulsar. Wynik podaj w dobach (ziemskich).
Emisja fotonu przez atom wodoru następuje wtedy, gdy elektron przechodzi z poziomu energetycznego na niższy poziom energetyczny (gdzie ). Takie przejście oznaczymy jako . Rozważmy wybrane przejścia elektronu pomiędzy stanami w atomie wodoru:
Częstotliwości fotonów emitowanych podczas tych przejść oznaczymy odpowiednio:
Uporządkuj rosnąco wymienione powyżej częstotliwości emitowanych fotonów. Wpisz odpowiednie oznaczenia częstotliwości w każde z poniżej wyznaczonych miejsc, tak aby zapisana relacja była prawdziwa.
............. < ............. < ............. < .............
Wyświetlono 20 z 1111 zadań
