Na rysunku poniżej przedstawiono układ optyczny składający się z dwóch soczewek skupiających: obiektywu i okularu. Ogniska obiektywu i okularu oznaczono na osi optycznej układu jako $F_{ob}$ i $F_{ok}$. Przedstawiony układ jest uproszczonym modelem mikroskopu.

Powstawanie obrazu w takim układzie optycznym jest następujące. Gdy przedmiot $AB$ jest ustawiony na osi optycznej układu tuż przed ogniskiem obiektywu (jak na rysunku), to obiektyw tworzy obraz rzeczywisty $A^{\prime }{B}^{\prime }$ przedmiotu $AB$. Ten obraz $A^{\prime }{B}^{\prime }$ jest z kolei przedmiotem dla okularu, który tworzy z niego obraz pozorny $A^{\prime \prime }{B}^{\prime \prime }$. Obraz $A^{\prime \prime }{B}^{\prime \prime }$ jest tym, co widzi obserwator przez okular.

Na rysunku poniżej przedstawiono układ optyczny składający się z dwóch soczewek skupiających: obiektywu i okularu. Ogniska obiektywu i okularu oznaczono na osi optycznej układu jako $F_{ob}$ i $F_{ok}$. Przedstawiony układ jest uproszczonym modelem mikroskopu.

Powstawanie obrazu w takim układzie optycznym jest następujące. Gdy przedmiot $AB$ jest ustawiony na osi optycznej układu tuż przed ogniskiem obiektywu (jak na rysunku), to obiektyw tworzy obraz rzeczywisty $A^{\prime }{B}^{\prime }$ przedmiotu $AB$. Ten obraz $A^{\prime }{B}^{\prime }$ jest z kolei przedmiotem dla okularu, który tworzy z niego obraz pozorny $A^{\prime \prime }{B}^{\prime \prime }$. Obraz $A^{\prime \prime }{B}^{\prime \prime }$ jest tym, co widzi obserwator przez okular.

Kwadratową ramkę o długości boku $a$ = 0,20 m umieszczono w obszarze zmiennego pola magnetycznego. Ramkę wykonano z przewodnika, a całkowity opór elektryczny ramki wynosi $R$ = 2 $\Omega$. Płaszczyzna powierzchni ramki jest prostopadła do linii pola magnetycznego. Wartość $B$ wektora indukcji zewnętrznego pola magnetycznego, w obszarze zajmowanym przez ramkę, zmienia się w czasie $t$, od chwili $t_0$ = 0 do chwili $t_1$, zgodnie z zależnością:

$$B(t)=\beta t\text{gdzie}\beta =3\frac{T}{s}$$

Na rysunku przedstawiono opisaną sytuację w widoku z góry. Symbolem $\otimes$ oznaczono zwrot wektora indukcji magnetycznej $\vec{B}(t)$ za płaszczyznę rysunku.

Kwadratową ramkę o długości boku $a$ = 0,20 m umieszczono w obszarze zmiennego pola magnetycznego. Ramkę wykonano z przewodnika, a całkowity opór elektryczny ramki wynosi $R$ = 2 $\Omega$. Płaszczyzna powierzchni ramki jest prostopadła do linii pola magnetycznego. Wartość $B$ wektora indukcji zewnętrznego pola magnetycznego, w obszarze zajmowanym przez ramkę, zmienia się w czasie $t$, od chwili $t_0$ = 0 do chwili $t_1$, zgodnie z zależnością:

$$B(t)=\beta t\text{gdzie}\beta =3\frac{T}{s}$$

Na rysunku przedstawiono opisaną sytuację w widoku z góry. Symbolem $\otimes$ oznaczono zwrot wektora indukcji magnetycznej $\vec{B}(t)$ za płaszczyznę rysunku.

Kwadratową ramkę o długości boku $a$ = 0,20 m umieszczono w obszarze zmiennego pola magnetycznego. Ramkę wykonano z przewodnika, a całkowity opór elektryczny ramki wynosi $R$ = 2 $\Omega$. Płaszczyzna powierzchni ramki jest prostopadła do linii pola magnetycznego. Wartość $B$ wektora indukcji zewnętrznego pola magnetycznego, w obszarze zajmowanym przez ramkę, zmienia się w czasie $t$, od chwili $t_0$ = 0 do chwili $t_1$, zgodnie z zależnością:

$$B(t)=\beta t\text{gdzie}\beta =3\frac{T}{s}$$

Na rysunku przedstawiono opisaną sytuację w widoku z góry. Symbolem $\otimes$ oznaczono zwrot wektora indukcji magnetycznej $\vec{B}(t)$ za płaszczyznę rysunku.

Kwadratową ramkę o długości boku $a$ = 0,20 m umieszczono w obszarze zmiennego pola magnetycznego. Ramkę wykonano z przewodnika, a całkowity opór elektryczny ramki wynosi $R$ = 2 $\Omega$. Płaszczyzna powierzchni ramki jest prostopadła do linii pola magnetycznego. Wartość $B$ wektora indukcji zewnętrznego pola magnetycznego, w obszarze zajmowanym przez ramkę, zmienia się w czasie $t$, od chwili $t_0$ = 0 do chwili $t_1$, zgodnie z zależnością:

$$B(t)=\beta t\text{gdzie}\beta =3\frac{T}{s}$$

Na rysunku przedstawiono opisaną sytuację w widoku z góry. Symbolem $\otimes$ oznaczono zwrot wektora indukcji magnetycznej $\vec{B}(t)$ za płaszczyznę rysunku.

Rozważamy dwie identyczne grzałki A i B, które można łączyć szeregowo lub równolegle oraz wykorzystać do podgrzania ustalonej masy wody.

Rozważamy dwie identyczne grzałki A i B, które można łączyć szeregowo lub równolegle oraz wykorzystać do podgrzania ustalonej masy wody.

Poniżej przedstawiono dwa nieuzupełnione równania reakcji jądrowych.

1. Reakcja rozszczepienia jądra uranu ${}_{92}^{235}U$:

${}_0^{1}n+{}_{92}^{235}U\to {}_{\dots }^{141}Ba+{}_{36}^{92}Kr+{}_0^{1}n$

2. Reakcja rozpadu beta minus jądra jodu ${}_{53}^{131}I$ (ostatnia cząstka w równaniu to antyneutrino):

${}_{53}^{131}I\to {}_{\dots }Xe+{}_{\dots }+{}_0^0{\tilde{\nu }}_e$

Poniżej przedstawiono dwa nieuzupełnione równania reakcji jądrowych.

1. Reakcja rozszczepienia jądra uranu ${}_{92}^{235}U$:

${}_0^{1}n+{}_{92}^{235}U\to {}_{\dots }^{141}Ba+{}_{36}^{92}Kr+{}_0^{1}n$

2. Reakcja rozpadu beta minus jądra jodu ${}_{53}^{131}I$ (ostatnia cząstka w równaniu to antyneutrino):

${}_{53}^{131}I\to {}_{\dots }Xe+{}_{\dots }+{}_0^0{\tilde{\nu }}_e$

Poniżej przedstawiono dwa nieuzupełnione równania reakcji jądrowych.

1. Reakcja rozszczepienia jądra uranu ${}_{92}^{235}U$:

${}_0^{1}n+{}_{92}^{235}U\to {}_{\dots }^{141}Ba+{}_{36}^{92}Kr+{}_0^{1}n$

2. Reakcja rozpadu beta minus jądra jodu ${}_{53}^{131}I$ (ostatnia cząstka w równaniu to antyneutrino):

${}_{53}^{131}I\to {}_{\dots }Xe+{}_{\dots }+{}_0^0{\tilde{\nu }}_e$

Poniżej przedstawiono dwa nieuzupełnione równania reakcji jądrowych.

1. Reakcja rozszczepienia jądra uranu ${}_{92}^{235}U$:

${}_0^{1}n+{}_{92}^{235}U\to {}_{\dots }^{141}Ba+{}_{36}^{92}Kr+{}_0^{1}n$

2. Reakcja rozpadu beta minus jądra jodu ${}_{53}^{131}I$ (ostatnia cząstka w równaniu to antyneutrino):

${}_{53}^{131}I\to {}_{\dots }Xe+{}_{\dots }+{}_0^0{\tilde{\nu }}_e$

Z wysokości $h_1=5,0\text{ m}$ ponad punktem $P$ rzucono kulkę $K_1$. Kulka upadła na poziome podłoże w odległości $d$ od punktu $P$ i potoczyła się dalej. Następnie z wysokości $h_2=2,0\text{ m}$ ponad punktem $P$ rzucono taką samą kulkę $K_2$. Druga kulka upadła także w odległości $d$ od punktu $P$. Prędkości początkowe ${\vec{v}}_{01}$ i ${\vec{v}}_{02}$ kulek w każdym rzucie miały kierunki poziome i leżały w tej samej płaszczyźnie. Na poniższym rysunku zilustrowano tory ruchu kulek w układzie współrzędnych ($x$, $y$) – bez skali na osi $x$. Punkt $P$ jest początkiem tego układu współrzędnych.

W zadaniach 1.1.-1.2. pomiń opory ruchu oraz przyjmij do obliczeń, że przyśpieszenie ziemskie ma wartość $g=9,8m/s^2$.

Z wysokości $h_1=5,0\text{ m}$ ponad punktem $P$ rzucono kulkę $K_1$. Kulka upadła na poziome podłoże w odległości $d$ od punktu $P$ i potoczyła się dalej. Następnie z wysokości $h_2=2,0\text{ m}$ ponad punktem $P$ rzucono taką samą kulkę $K_2$. Druga kulka upadła także w odległości $d$ od punktu $P$. Prędkości początkowe ${\vec{v}}_{01}$ i ${\vec{v}}_{02}$ kulek w każdym rzucie miały kierunki poziome i leżały w tej samej płaszczyźnie. Na poniższym rysunku zilustrowano tory ruchu kulek w układzie współrzędnych ($x$, $y$) – bez skali na osi $x$. Punkt $P$ jest początkiem tego układu współrzędnych.

W zadaniach 1.1.-1.2. pomiń opory ruchu oraz przyjmij do obliczeń, że przyśpieszenie ziemskie ma wartość $g=9,8m/s^2$.

Niewielkie ciało $\mathcal{B}$ o masie m zawieszono na nierozciągliwej nici o długości $l$, a następnie wprawiono je w ruch jednostajny po okręgu w płaszczyźnie poziomej. Górny koniec nici jest unieruchomiony w punkcie $P$. Gdy ciało porusza się po okręgu o środku $O$ ze stałą wartością prędkości, to nić jest odchylona od kierunku pionowego o kąt $\alpha$. Sytuację ilustruje rysunek obok, na którym oznaczono przyśpieszenie ziemskie $\vec{g}$.

Potraktuj ciało $\mathcal{B}$ jako punkt materialny, pomiń opory ruchu oraz masę nici. Przyjmij, że to doświadczenie opisujemy w układzie inercjalnym.

Niewielkie ciało $\mathcal{B}$ o masie m zawieszono na nierozciągliwej nici o długości $l$, a następnie wprawiono je w ruch jednostajny po okręgu w płaszczyźnie poziomej. Górny koniec nici jest unieruchomiony w punkcie $P$. Gdy ciało porusza się po okręgu o środku $O$ ze stałą wartością prędkości, to nić jest odchylona od kierunku pionowego o kąt $\alpha$. Sytuację ilustruje rysunek obok, na którym oznaczono przyśpieszenie ziemskie $\vec{g}$.

Potraktuj ciało $\mathcal{B}$ jako punkt materialny, pomiń opory ruchu oraz masę nici. Przyjmij, że to doświadczenie opisujemy w układzie inercjalnym.

Niewielkie ciało $\mathcal{B}$ o masie m zawieszono na nierozciągliwej nici o długości $l$, a następnie wprawiono je w ruch jednostajny po okręgu w płaszczyźnie poziomej. Górny koniec nici jest unieruchomiony w punkcie $P$. Gdy ciało porusza się po okręgu o środku $O$ ze stałą wartością prędkości, to nić jest odchylona od kierunku pionowego o kąt $\alpha$. Sytuację ilustruje rysunek obok, na którym oznaczono przyśpieszenie ziemskie $\vec{g}$.

Potraktuj ciało $\mathcal{B}$ jako punkt materialny, pomiń opory ruchu oraz masę nici. Przyjmij, że to doświadczenie opisujemy w układzie inercjalnym.

Rowerzysta w chwili $t$ = 0 rozpoczął jazdę i poruszał się dalej po linii prostej. Urządzenie pomiarowe z mikrofonem, stojące w miejscu startu rowerzysty, rejestrowało częstotliwość $f$ dźwięku docierającego z głośnika zamocowanego na rowerze i czas $t$ odbierania sygnału. Częstotliwość dźwięku wytwarzanego przez głośnik była równa $f_0=500Hz$ (tzn. membrana głośnika drgała zawsze z taką częstotliwością). Wyniki pomiarów z poszczególnych etapów ruchu rowerzysty – aż do chwili $t$ = $t6$ - przedstawiono na poniższym wykresie.
Wartość prędkości dźwięku w powietrzu wynosi $v_d=340m/s$.

Rowerzysta w chwili $t$ = 0 rozpoczął jazdę i poruszał się dalej po linii prostej. Urządzenie pomiarowe z mikrofonem, stojące w miejscu startu rowerzysty, rejestrowało częstotliwość $f$ dźwięku docierającego z głośnika zamocowanego na rowerze i czas $t$ odbierania sygnału. Częstotliwość dźwięku wytwarzanego przez głośnik była równa $f_0=500Hz$ (tzn. membrana głośnika drgała zawsze z taką częstotliwością). Wyniki pomiarów z poszczególnych etapów ruchu rowerzysty – aż do chwili $t$ = $t6$ - przedstawiono na poniższym wykresie.
Wartość prędkości dźwięku w powietrzu wynosi $v_d=340m/s$.