Na wykresie 1. przedstawiono zależność ciśnienia p od temperatury T w cyklu przemian termodynamicznych A→B→C→A ustalonej masy gazu doskonałego. Przyjmij, że:
ciepło molowe tego gazu przy stałej objętości wynosi CV=23R, gdzie R jest stałą gazową
temperatura, ciśnienie i objętość gazu w stanie A są – odpowiednio – równe T1,p1 i V1
stany gazu: A,B,C,X, znajdują się w punktach kratowych siatki wykresu
liczbę moli gazu oznaczymy jako n.
Ciepło oddane przez gaz do chłodnicy w jednym cyklu A→B→C→A oznaczymy jako Qodd.
Wyznacz Qodd w zależności tylko od T1 oraz od liczby moli gazu n, oraz od stałej gazowej R. Zapisz odpowiednie zależności oraz podaj postać wzoru na Qodd.
Matura 2025 • Maj • Rozszerzony • Stara formuła • Zad. 7.1
Za pomocą cienkiej soczewki szklanej S umieszczonej w powietrzu uzyskano ostry obraz A′B′ przedmiotu AB.
Na rysunku poniżej przedstawiono położenie przedmiotu AB oraz położenie jego obrazu A′B′. Punkty A i A′ leżą na osi optycznej soczewki S.
Przyjmij, że długość boku kratki na rysunku odpowiada w rzeczywistości 1 cm.
Na rysunku zamieszczonym we wstępie do zadania 7. wyznacz konstrukcyjnie za pomocą promieni charakterystycznych położenie soczewki S oraz położenie jednego z jej ognisk.
Podpisz położenie soczewki (lub soczewkę) jako S oraz ognisko jako F.
Zapisz w wykropkowanym miejscu poniżej wartość ogniskowej f soczewki S.
f=.......cm
Uwaga! Dokładną wartość ogniskowej można wyznaczyć z położenia ogniska, bez wykonywania obliczeń. W tym przykładzie środek soczewki i ogniska leżą w punktach kratowych.
Matura 2025 • Maj • Rozszerzony • Stara formuła • Zad. 8
Na rysunku poniżej przedstawiono dwie wybrane linie pola magnetycznego wytwarzanego przez długi, prostoliniowy przewodnik P z prądem umieszczony w próżni. Na rysunku przedstawiono widok płaszczyzny prostopadłej do przewodnika P.
Przyjmij następujące założenia oraz dane:
linie pola są współśrodkowymi okręgami o promieniach r1 i r2, takich, że r2=4r1
przewodnik P jest bardzo długi
B1 jest wektorem indukcji magnetycznej w punkcie P1
pomijamy inne źródła pola magnetycznego
długość boku kratki umieszczonej przy punktach P1 i P2 odpowiada umownej jednostce wartości wektora indukcji magnetycznej.
Na rysunku powyżej oznacz, w którą stronę płynie prąd w przewodniku P. Wpisz odpowiedni symbol (⊙ lub ⊗) przy literzeP, gdzie:
⊙ – oznacza, że prąd płynie przed płaszczyznę rysunku (w stronę do patrzącego)
⊗ – oznacza, że prąd płynie za płaszczyznę rysunku.
Narysuj wektor indukcji magnetycznej B2 w punkcie P2. Zachowaj odpowiedni kierunek, właściwy zwrot oraz długość wektora, odpowiadającą jego wartości.
Matura 2025 • Maj • Rozszerzony • Stara formuła • Zad. 9.1
Wiązka niespolaryzowanego światła o natężeniu I pada prostopadle na polaryzator liniowy P1. Światło, które przeszło przez polaryzator P1, dalej pada prostopadle na polaryzator liniowy P2. Opisaną sytuację przedstawia rysunek 1. Przyjmij następujące warunki i oznaczenia:
natężenie światła po przejściu przez P1 oznaczymy jako I1, przy czym I1=21I
natężenie światła po przejściu przez P2 oznaczymy jako I2
kąt między osiami polaryzacji O1 oraz O2 polaryzatorów P1 oraz P2 oznaczymy jako α
amplitudę fali elektromagnetycznej (amplitudę natężenia pola elektrycznego) po przejściu przez P1 oznaczymy jako E1, a po przejściu przez P2 oznaczymy jako E2. Wartości tych wektorów oznaczymy – odpowiednio – jako E1 oraz E2
natężenie światła jest proporcjonalne do kwadratu amplitudy fali elektromagnetycznej: I∝E2
Na rysunku 2. przedstawiono widok w płaszczyźnie równoległej do obu polaryzatorów. Oznaczono na nim osie polaryzacji O1 oraz O2 obu polaryzatorów oraz wektor E1.
Na rysunku 2. narysuj wektor E2 – amplitudę natężenia pola elektrycznego po przejściu światła przez polaryzator P2. Zachowaj odpowiedni kierunek, właściwy zwrot oraz długość wektora, odpowiadającą jego wartości.
Matura 2025 • Maj • Rozszerzony • Stara formuła • Zad. 9.2
Wiązka niespolaryzowanego światła o natężeniu I pada prostopadle na polaryzator liniowy P1. Światło, które przeszło przez polaryzator P1, dalej pada prostopadle na polaryzator liniowy P2. Opisaną sytuację przedstawia rysunek 1. Przyjmij następujące warunki i oznaczenia:
natężenie światła po przejściu przez P1 oznaczymy jako I1, przy czym I1=21I
natężenie światła po przejściu przez P2 oznaczymy jako I2
kąt między osiami polaryzacji O1 oraz O2 polaryzatorów P1 oraz P2 oznaczymy jako α
amplitudę fali elektromagnetycznej (amplitudę natężenia pola elektrycznego) po przejściu przez P1 oznaczymy jako E1, a po przejściu przez P2 oznaczymy jako E2. Wartości tych wektorów oznaczymy – odpowiednio – jako E1 oraz E2
natężenie światła jest proporcjonalne do kwadratu amplitudy fali elektromagnetycznej: I∝E2
Na rysunku 2. przedstawiono widok w płaszczyźnie równoległej do obu polaryzatorów. Oznaczono na nim osie polaryzacji O1 oraz O2 obu polaryzatorów oraz wektor E1.
Polaryzatory ustawiono tak, że ich osie polaryzacji były względem siebie pod kątem α=45∘.
Oceń prawdziwość poniższych zależności. Zaznacz P, jeśli zależność jest prawdziwa, albo F – jeśli jest fałszywa.
1.
E1=2E2
P
F
2.
I1=2I2
P
F
3.
I=4I2
P
F
Matura 2025 • Maj • Rozszerzony • Stara formuła • Zad. 10
Elektron został rozpędzony w próżni, w jednorodnym polu elektrycznym, od punktu A do punktu B. Napięcie elektryczne między punktem A a punktem B wynosi UAB=1,5 mV.
Wartość prędkości elektronu w punkcie A była równa zero.
Przyjmij do obliczeń, że:
masa elektronu jest równa (w zaokrągleniu): me≈9,109⋅10−31 kg
wartość bezwzględna ładunku elektrycznego elektronu wynosi: ∣qe∣≈1,602⋅10−19 C
vB – wartość prędkości elektronu w punkcie B jest dużo mniejsza od wartości prędkości światła w próżni.
Oblicz vB – wartość prędkości elektronu w punkcie B. Zapisz obliczenia.
Matura 2025 • Maj • Rozszerzony • Stara formuła • Zad. 11.1
Rozważamy przejścia elektronu pomiędzy stanami (poziomami) energetycznymi w atomie wodoru. Przejście elektronu ze stanu energetycznego o numerze n i energii En do stanu energetycznego o numerze k i energii Ek oznaczymy w zadaniu jako n→k.
Długość fali oraz energię fotonu emitowanego przez atom wodoru podczas przejścia 5→3 oznaczymy – odpowiednio – jako λ53 oraz E53.
Długość fali oraz energię fotonu emitowanego przez atom wodoru podczas przejścia 4→3 oznaczymy – odpowiednio – jako λ43 oraz E43.
Dokończ zdanie. Zaznacz odpowiedź A, B albo C oraz odpowiedź 1., 2. albo 3.
Relacje pomiędzy długościami fal i energiami fotonów emitowanych podczas opisanych przejść są następujące:
A.
λ53>λ43
oraz
1.
E53>E43
B.
λ53<λ43
2.
E53<E43
C.
λ53=λ43
3.
E53=E43
Matura 2025 • Maj • Rozszerzony • Stara formuła • Zad. 11.2
Rozważamy przejścia elektronu pomiędzy stanami (poziomami) energetycznymi w atomie wodoru. Przejście elektronu ze stanu energetycznego o numerze n i energii En do stanu energetycznego o numerze k i energii Ek oznaczymy w zadaniu jako n→k.
Energię fotonu emitowanego podczas przejścia 4→2 w atomie wodoru oznaczymy jako E42.
Przyjmij model zjawiska, w którym:
przed emisją fotonu atom wodoru spoczywał
pomijamy energię kinetyczną atomu wodoru uzyskaną podczas odrzutu przy emisji fotonu (ta energia jest o kilka rzędów wielkości mniejsza od energii emitowanego fotonu).
Oblicz E42. Zapisz obliczenia. Wynik podaj w eV.
Wskazówka: Skorzystaj z Wybranych wzorów i stałych fizykochemicznych na egzamin maturalny z biologii, chemii i fizyki.
Matura 2025 • Maj • Rozszerzony • Stara formuła • Zad. 12.1
Izotop plutonu 94238Pu ulega rozpadowi promieniotwórczemu w wyniku przemiany α.
Podczas rozpadu jądra tego izotopu plutonu powstają cząstka α oraz jądro pewnego pierwiastka, który oznaczymy jako X.
Przyjmij, że w opisanym rozpadzie α:
iloraz masy jądra pierwiastka X i masy cząstki α wynosi w zaokrągleniu mαmX≈58,5
w chwili tuż przed opisanym rozpadem jądro plutonu 94238Pu było nieruchome
wartości prędkości jądra pierwiastka X i cząstki α – powstałych po rozpadzie jądra plutonu 94238Pu – są dużo mniejsze od wartości prędkości światła w próżni.
Poniżej przedstawiono schemat rozpadu α jądra plutonu 94238Pu
94238Pu⟶……X+α symbol (lub nazwa) pierwiastka X: ................
Uzupełnij poniższy schemat tak, aby powstało równanie rozpadu α. Wpisz w wykropkowane miejsca w schemacie właściwe liczby: atomową i masową, a pod schematem – symbol (lub nazwę) pierwiastka X, którego jądro powstaje w tym rozpadzie.
Matura 2025 • Maj • Rozszerzony • Stara formuła • Zad. 12.2
Izotop plutonu 94238Pu ulega rozpadowi promieniotwórczemu w wyniku przemiany α.
Podczas rozpadu jądra tego izotopu plutonu powstają cząstka α oraz jądro pewnego pierwiastka, który oznaczymy jako X.
Przyjmij, że w opisanym rozpadzie α:
iloraz masy jądra pierwiastka X i masy cząstki α wynosi w zaokrągleniu mαmX≈58,5
w chwili tuż przed opisanym rozpadem jądro plutonu 94238Pu było nieruchome
wartości prędkości jądra pierwiastka X i cząstki α – powstałych po rozpadzie jądra plutonu 94238Pu – są dużo mniejsze od wartości prędkości światła w próżni.
Energie kinetyczne jądra pierwiastka X i cząstki α, tuż po rozpadzie jądra 94238Pu, oznaczymy – odpowiednio – jako EkinX i Ekinα.
Oblicz iloraz EkinαEkinX. Zapisz obliczenia.
Wskazówka: Skorzystaj z zasady zachowania pędu.
Matura 2025 • Maj • Rozszerzony • Stara formuła • Zad. 12.3
Izotop plutonu 94238Pu ulega rozpadowi promieniotwórczemu w wyniku przemiany α.
Podczas rozpadu jądra tego izotopu plutonu powstają cząstka α oraz jądro pewnego pierwiastka, który oznaczymy jako X.
Przyjmij, że w opisanym rozpadzie α:
iloraz masy jądra pierwiastka X i masy cząstki α wynosi w zaokrągleniu mαmX≈58,5
w chwili tuż przed opisanym rozpadem jądro plutonu 94238Pu było nieruchome
wartości prędkości jądra pierwiastka X i cząstki α – powstałych po rozpadzie jądra plutonu 94238Pu – są dużo mniejsze od wartości prędkości światła w próżni.
Próbka Z zawierająca izotop plutonu 94238Pu wytwarza energię w postaci ciepła na skutek rozpadu promieniotwórczego tego izotopu plutonu. Moc cieplną generowaną przez tę próbkę oznaczymy jako P.
Próbka Z – w pewnej chwili t0 – wytwarzała moc cieplną równą P0=100 J/s.
Po czasie t=44 lat od chwili t0 moc cieplna spadła do pewnej wartości Pt.
Czas połowicznego rozpadu izotopu plutonu 94238Pu wynosi T=88 lat.
Przyjmij, że moc cieplna wytwarzana przez próbkę Z jest wprost proporcjonalna do liczby jąder izotopu plutonu 94238Pu pozostających w próbce Z.
Oblicz Pt – moc cieplną wytwarzaną przez próbkę Z po czasie t=44 lat od chwili t0. Zapisz obliczenia. Wynik podaj zaokrąglony do dwóch cyfr znaczących.
Wskazówka: aqp=qap, gdzie a>0 oraz p,q są liczbami całkowitymi dodatnimi.
Matura 2025 • Maj • Rozszerzony • Nowa formuła • Zad. 1.1
Rozważamy rzuty wykonane w doświadczalnej komorze próżniowej.
Do analizy zadań 1.1. i 1.2. przyjmij model zjawiska, w którym: • ruchy ciał odbywają się bez działania sił oporu • ciała poruszają się w inercjalnym układzie odniesienia, w jednorodnym, ziemskim polu grawitacyjnym • poruszające się ciała traktujemy jako punkty materialne • podłoże, na które upadają rzucone ciała, jest poziome • przyśpieszenie ziemskie ma wartość g=9,81 m/s2.
W chwili t0 rzucono kulkę K z pewnej wysokości. Prędkość v0 kulki w chwili t0 miała kierunek poziomy. Analizujemy ruch kulki K od chwili t0 do chwili tk – momentu uderzenia kulki K o podłoże.
Oceń prawdziwość poniższych stwierdzeń. Zaznacz P, jeśli stwierdzenie jest prawdziwe, albo F – jeśli jest fałszywe.
1.
Wartość prędkości kulki K rośnie wprost proporcjonalnie do czasu, mierzonego od chwili t0.
P
F
2.
Wektor przyśpieszenia kulki K podczas jej ruchu ma stałą wartość.
P
F
3.
Czas ruchu kulki K od chwili t0 do chwili tk zależy od v0 – wartości prędkości początkowej kulki.
P
F
Matura 2025 • Maj • Rozszerzony • Nowa formuła • Zad. 1.2
Rozważamy rzuty wykonane w doświadczalnej komorze próżniowej.
Do analizy zadań 1.1. i 1.2. przyjmij model zjawiska, w którym: • ruchy ciał odbywają się bez działania sił oporu • ciała poruszają się w inercjalnym układzie odniesienia, w jednorodnym, ziemskim polu grawitacyjnym • poruszające się ciała traktujemy jako punkty materialne • podłoże, na które upadają rzucone ciała, jest poziome • przyśpieszenie ziemskie ma wartość g=9,81 m/s2.
Z punktu A w chwili t0=0 s rzucono kulkę KA. Prędkość kulki KA w chwili t0 miała kierunek poziomy i wartość równą v0A=8 m/s.
Z punktu B – w tej samej chwili t0 – rzucono kulkę KB. Prędkość kulki KB w chwili t0 miała kierunek pionowy, zwrot w górę i wartość, którą oznaczymy jako v0B.
Rzucone kulki KA i KB zderzyły się w chwili tz w punkcie C.
Współrzędne punktów A,B i Cwyrażone w metrach, w kartezjańskim układzie współrzędnych, są następujące:
A=(0;12)B=(6;0)C=(6;yC)
Opisaną sytuację ilustruje rysunek. Przyjmij, że dane w zadaniu są dokładne. Oblicz v0B – wartość prędkości początkowej kulki KB w punkcie B. Zapisz obliczenia.
Matura 2025 • Maj • Rozszerzony • Nowa formuła • Zad. 2.1
Dany jest jednorodny pełny walec W1 oraz wydrążony częściowo (i osiowosymetrycznie) jednorodny walec W2. Walec W1 położono na równi pochyłej i puszczono swobodnie. Następnie na tej samej wysokości na tej równi położono walec W2 i także puszczono swobodnie (zobacz rysunek poniżej). Prędkości początkowe obu walców były równe zero. Walce W1 oraz W2 staczały się z równi bez poślizgu. Kąt nachylenia równi do poziomego podłoża wynosi β.
Przyjmij następujące dane: • promienie walców są sobie równe: R1=R2=R • masy walców są sobie równe: m1=m2=m (walce wykonano z różnych materiałów) • momenty bezwładności walców W1 i W2 względem osi każdego z nich wyrażają się – odpowiednio – wzorami:I1=k1mR2orazI2=k2mR2gdzie k1 i k2 są pewnymi współczynnikami oraz k1=k2.
Uwzględnij następujące założenia i warunki: • siły tarcia statycznego pomiędzy każdym z walców a powierzchnią równi nie osiągnęły wartości maksymalnych • pomijamy inne (tzn. oprócz tarcia statycznego) opory ruchu • ruch walców rozpatrujemy w inercjalnym układzie odniesienia związanym z ziemią, w jednorodnym, ziemskim polu grawitacyjnym.
Oceń prawdziwość poniższych stwierdzeń. Zaznacz P, jeśli stwierdzenie jest prawdziwe, albo F – jeśli jest fałszywe.
1.
k2>k1
P
F
2.
U podnóża równi całkowite energie kinetyczne walców W1 i W2 są sobie równe.
P
F
3.
U podnóża równi wartość prędkości ruchu postępowego walca W1 jest mniejsza od wartości prędkości ruchu postępowego walca W2.
P
F
Matura 2025 • Maj • Rozszerzony • Nowa formuła • Zad. 2.2
Dany jest jednorodny pełny walec W1 oraz wydrążony częściowo (i osiowosymetrycznie) jednorodny walec W2. Walec W1 położono na równi pochyłej i puszczono swobodnie. Następnie na tej samej wysokości na tej równi położono walec W2 i także puszczono swobodnie (zobacz rysunek poniżej). Prędkości początkowe obu walców były równe zero. Walce W1 oraz W2 staczały się z równi bez poślizgu. Kąt nachylenia równi do poziomego podłoża wynosi β.
Przyjmij następujące dane: • promienie walców są sobie równe: R1=R2=R • masy walców są sobie równe: m1=m2=m (walce wykonano z różnych materiałów) • momenty bezwładności walców W1 i W2 względem osi każdego z nich wyrażają się – odpowiednio – wzorami:I1=k1mR2orazI2=k2mR2gdzie k1 i k2 są pewnymi współczynnikami oraz k1=k2.
Uwzględnij następujące założenia i warunki: • siły tarcia statycznego pomiędzy każdym z walców a powierzchnią równi nie osiągnęły wartości maksymalnych • pomijamy inne (tzn. oprócz tarcia statycznego) opory ruchu • ruch walców rozpatrujemy w inercjalnym układzie odniesienia związanym z ziemią, w jednorodnym, ziemskim polu grawitacyjnym.
Wyznacz a – wartość przyśpieszenia liniowego walca W2 – w zależności tylko od wartości przyśpieszenia ziemskiego g, od kąta β oraz od współczynnika k2.
Zapisz odpowiednie równania i przekształcenia oraz podaj postać wzoru na a.
Matura 2025 • Maj • Rozszerzony • Nowa formuła • Zad. 3.1
Fale dźwiękowe o dużych częstotliwościach (np. ultradźwięki) mogą w ośrodkach rozchodzić się w postaci wąskich wiązek. Gdy wiązka fali ultradźwiękowej pada na granicę dwóch ośrodków, to – w zależności m.in. od kąta padania na tę granicę – może częściowo wniknąć do drugiego ośrodka i częściowo się odbić od granicy albo może całkowicie się odbić od granicy ośrodków.W zadaniu przyjmij, że:
wartość prędkości dźwięku w powietrzu jest równa vp=340 m/s
wartość prędkości dźwięku w wodzie jest równa vw=1450 m/s.
Zwróć uwagę na to, że wartość prędkości dźwięku w wodzie jest większa od wartości prędkości dźwięku w powietrzu.
Rozważamy falę dźwiękową, która biegnie w powietrzu i przechodzi do wody.
Dokończ zdanie. Zaznacz odpowiedź A, B albo C i jej uzasadnienie 1., 2. albo 3.
Długość tej fali dźwiękowej po przejściu z powietrza do wody
A.
się zwiększyła,
ponieważ częstotliwość tej fali po przejściu z powietrza do wody
1.
się zwiększyła.
B.
się zmniejszyła,
2.
się zmniejszyła.
C.
się nie zmieniła,
3.
się nie zmieniła.
Matura 2025 • Maj • Rozszerzony • Nowa formuła • Zad. 3.2
Fale dźwiękowe o dużych częstotliwościach (np. ultradźwięki) mogą w ośrodkach rozchodzić się w postaci wąskich wiązek. Gdy wiązka fali ultradźwiękowej pada na granicę dwóch ośrodków, to – w zależności m.in. od kąta padania na tę granicę – może częściowo wniknąć do drugiego ośrodka i częściowo się odbić od granicy albo może całkowicie się odbić od granicy ośrodków.W zadaniu przyjmij, że:
wartość prędkości dźwięku w powietrzu jest równa vp=340 m/s
wartość prędkości dźwięku w wodzie jest równa vw=1450 m/s.
Zwróć uwagę na to, że wartość prędkości dźwięku w wodzie jest większa od wartości prędkości dźwięku w powietrzu.
Rozważamy wiązkę ultradźwięków, która biegnie w powietrzu i pada na taflę wody pod kątem αp=45∘. Tylko jeden z rysunków A–C prawidłowo przedstawia dalszy bieg tej wiązki ultradźwięków od granicy powietrze – woda. Kreską przerywaną oznaczono linie pomocnicze.
Ustal dalszy bieg wiązki ultradźwięków od granicy powietrze – woda.
Wykorzystaj odpowiednie prawa / zależności fizyczne i wykonaj niezbędne obliczenia, które doprowadzą do tego ustalenia.
Następnie zaznacz rysunek (spośród A–C), na którym prawidłowo przedstawiono dalszy bieg wiązki ultradźwięków od granicy powietrze – woda.
Matura 2025 • Maj • Rozszerzony • Nowa formuła • Zad. 4.1
Mały głośnik G1 jest źródłem kulistej fali dźwiękowej w powietrzu. Przyjmij, że energia tej fali dźwiękowej rozchodzi się tak samo we wszystkich kierunkach od głośnika G1.
W zadaniach 4.1.–4.2. pomijamy efekty związane z odbiciem fali dźwiękowej od przeszkód w otoczeniu oraz z pochłanianiem tej fali w ośrodku.
Energia kulistej fali dźwiękowej, którą emituje głośnik G1 w ciągu każdej sekundy, jest równa E=40 mJ. Punkt X znajduje się w odległości rX=10 m od głośnika G1.
Oblicz IX – natężenie dźwięku w punkcie X. Zapisz obliczenia.
Wskazówka: Pole powierzchni kuli o promieniu r jest równe S=4πr2.
Matura 2025 • Maj • Rozszerzony • Nowa formuła • Zad. 4.2
Mały głośnik G1 jest źródłem kulistej fali dźwiękowej w powietrzu. Przyjmij, że energia tej fali dźwiękowej rozchodzi się tak samo we wszystkich kierunkach od głośnika G1.
W zadaniach 4.1.–4.2. pomijamy efekty związane z odbiciem fali dźwiękowej od przeszkód w otoczeniu oraz z pochłanianiem tej fali w ośrodku.
Zadanie 4.2. (0–3) W pewnej odległości od głośnika G1 ustawiono taki sam głośnik G2. Oba głośniki emitują – z tą samą mocą i zgodnie w fazie – fale dźwiękowe o częstotliwości f=850 Hz.
Punkt A znajduje się w odległości r1=10,5 m od głośnika G1 oraz w odległości r2=11,5 m od głośnika G2. Wartość prędkości dźwięku w powietrzu jest równa vp=340 m/s.
Ustal, czy w punkcie A nastąpi wzmocnienie interferencyjne, czy – osłabienie interferencyjne. Wykorzystaj odpowiednie zależności fizyczne i warunki zadania oraz wykonaj niezbędne obliczenia, które doprowadzą do tego ustalenia. Następnie zapisz odpowiedź.