W celu wyznaczenia oporu wewnętrznego $R_w$ baterii o sile elektromotorycznej $U_{SEM}=6V$ zbudowano obwód zasilany tą baterią. W obwodzie znajdował się opornik o oporze $R=3,4\Omega$. Do obwodu dołączono mierniki natężenia prądu i napięcia (amperomierz i woltomierz) w taki sposób, jak pokazano na rysunkach 1. i 2. Opór $R_A$ amperomierza był nieznany. Przyjmij, że opór woltomierza jest nieskończenie duży, a wskazania obu mierników są dokładne.

Po zamknięciu wyłącznika W (zobacz rysunek 2.) w obwodzie popłynął prąd elektryczny. Amperomierz wskazał wartość $I=1,5A$, a woltomierz wskazał wartość $U=0,6V$.

Na dwóch przewodzących sztywnych drutach wisi poziomo miedziany pręt o masie $m=240\text{g}$ i długości $l=120\text{cm}$. Do końców obu drutów przyłożono stałe napięcie $U=6\text{V}$. Wiszący pręt znajduje się w jednorodnym zewnętrznym polu magnetycznym o wartości indukcji magnetycznej $B=0,5\text{T}$. Wektor indukcji $\vec{B}$ tego pola jest prostopadły do płaszczyzny rysunku, ze zwrotem za tę płaszczyznę (zobacz rysunek). Całkowity opór elektryczny opisanego obwodu wynosi $R=1,5\Omega$. Elementy, na których zawieszono druty, nie przewodzą prądu.

Obszar pola magnetycznego zaznaczono na rysunku prostokątem obramowanym linią przerywaną. Na rysunku oznaczono także biegunowość napięcia („+” і „-”) oraz przyśpieszenie ziemskie $\vec{g}$. Przyjmij do obliczeń przyśpieszenie ziemskie $g=9,81{\text{m/s}}^2$.

Pomiń wpływ pola magnetycznego pochodzącego od prądów płynących w obwodzie. Doświadczenie opisujemy w układzie inercjalnym.

Na dwóch przewodzących sztywnych drutach wisi poziomo miedziany pręt o masie $m=240\text{g}$ i długości $l=120\text{cm}$. Do końców obu drutów przyłożono stałe napięcie $U=6\text{V}$. Wiszący pręt znajduje się w jednorodnym zewnętrznym polu magnetycznym o wartości indukcji magnetycznej $B=0,5\text{T}$. Wektor indukcji $\vec{B}$ tego pola jest prostopadły do płaszczyzny rysunku, ze zwrotem za tę płaszczyznę (zobacz rysunek). Całkowity opór elektryczny opisanego obwodu wynosi $R=1,5\Omega$. Elementy, na których zawieszono druty, nie przewodzą prądu.

Obszar pola magnetycznego zaznaczono na rysunku prostokątem obramowanym linią przerywaną. Na rysunku oznaczono także biegunowość napięcia („+” і „-”) oraz przyśpieszenie ziemskie $\vec{g}$. Przyjmij do obliczeń przyśpieszenie ziemskie $g=9,81{\text{m/s}}^2$.

Pomiń wpływ pola magnetycznego pochodzącego od prądów płynących w obwodzie. Doświadczenie opisujemy w układzie inercjalnym.

Świecący przedmiot w kształcie strzałki o początku w punkcie $A$ i końcu w punkcie $B$ umieszczono przed zwierciadłem kulistym wklęsłym. Punkt $A$ leży na osi optycznej zwierciadła, pomiędzy powierzchnią zwierciadła a jego środkiem krzywizny $O$ (zobacz rysunek poniżej). Długość strzałki $AB$ jest mała w porównaniu do promienia krzywizny zwierciadła.

Świecący przedmiot w kształcie strzałki o początku w punkcie $A$ i końcu w punkcie $B$ umieszczono przed zwierciadłem kulistym wklęsłym. Punkt $A$ leży na osi optycznej zwierciadła, pomiędzy powierzchnią zwierciadła a jego środkiem krzywizny $O$ (zobacz rysunek poniżej). Długość strzałki $AB$ jest mała w porównaniu do promienia krzywizny zwierciadła.

Dwa satelity S1 i S2 krążą wokół Ziemi po orbitach kołowych o promieniach $r_1$ i $r_2$ (zobacz schematyczny rysunek obok). Orbity obu satelitów leżą w jednej płaszczyźnie, a zwrot ich obiegu jest ten sam. Satelity mają wyłączone silniki i poruszają się jedynie pod wpływem siły grawitacji Ziemi. Masy obu satelitów są jednakowe.

Samochód A jedzie z maksymalną prędkością dozwoloną na danym odcinku trasy. Wartość tej prędkości wynosi $v_{max}$. Samochód B jedzie z prędkością mniejszą od $v_{max}$ o wartość $\Delta v$. Oba samochody poruszają się ruchem jednostajnym. Czas, w jakim samochód B pokona odcinek trasy o długości $d$, jest dłuższy od czasu, w jakim samochód A pokona ten sam odcinek trasy, o wartość:

$$\Delta t=\frac{d\Delta v}{v_{max}^2-v_{max}\Delta v}$$

Samochód A jedzie z maksymalną prędkością dozwoloną na danym odcinku trasy. Wartość tej prędkości wynosi $v_{max}$. Samochód B jedzie z prędkością mniejszą od $v_{max}$ o wartość $\Delta v$. Oba samochody poruszają się ruchem jednostajnym. Czas, w jakim samochód B pokona odcinek trasy o długości $d$, jest dłuższy od czasu, w jakim samochód A pokona ten sam odcinek trasy, o wartość:

$$\Delta t=\frac{d\Delta v}{v_{max}^2-v_{max}\Delta v}$$

Rozważamy ruch skoczka spadochronowego w ziemskim polu grawitacyjnym. W chwili początkowej tego ruchu prędkość skoczka względem Ziemi wynosi zero. Przez pewien krótki czas skoczek opada ruchem przyspieszonym bez otwartego spadochronu, a następnie go otwiera. Po otwarciu spadochronu prędkość skoczka zaczyna maleć i po pewnym czasie osiąga w przybliżeniu stałą wartość. Wartość tej granicznej prędkości zależy m.in. od średnicy spadochronu i masy skoczka wraz ze sprzętem. Przyjmij, że przyspieszenie ziemskie w obszarze ruchu skoczka jest stałe i wynosi $g=9,81\frac{m}{s^2}$, a skoczek opada pionowo i przy bezwietrznej pogodzie.

Rozważamy ruch skoczka spadochronowego w ziemskim polu grawitacyjnym. W chwili początkowej tego ruchu prędkość skoczka względem Ziemi wynosi zero. Przez pewien krótki czas skoczek opada ruchem przyspieszonym bez otwartego spadochronu, a następnie go otwiera. Po otwarciu spadochronu prędkość skoczka zaczyna maleć i po pewnym czasie osiąga w przybliżeniu stałą wartość. Wartość tej granicznej prędkości zależy m.in. od średnicy spadochronu i masy skoczka wraz ze sprzętem. Przyjmij, że przyspieszenie ziemskie w obszarze ruchu skoczka jest stałe i wynosi $g=9,81\frac{m}{s^2}$, a skoczek opada pionowo i przy bezwietrznej pogodzie.

Rozważamy ruch skoczka spadochronowego w ziemskim polu grawitacyjnym. W chwili początkowej tego ruchu prędkość skoczka względem Ziemi wynosi zero. Przez pewien krótki czas skoczek opada ruchem przyspieszonym bez otwartego spadochronu, a następnie go otwiera. Po otwarciu spadochronu prędkość skoczka zaczyna maleć i po pewnym czasie osiąga w przybliżeniu stałą wartość. Wartość tej granicznej prędkości zależy m.in. od średnicy spadochronu i masy skoczka wraz ze sprzętem. Przyjmij, że przyspieszenie ziemskie w obszarze ruchu skoczka jest stałe i wynosi $g=9,81\frac{m}{s^2}$, a skoczek opada pionowo i przy bezwietrznej pogodzie.

Rozważamy trzy ciała $A$, $B$, $C$. Masa każdego z ciał wynosi $m$, a rozkład masy w każdym z nich jest sferycznie symetryczny. Ciała położone są tak, że środki ich mas leżą wzdłuż jednej prostej $l$. Odległość pomiędzy środkami mas ciał $A$ i $B$ wynosi $r$ i jest taka sama jak odległość pomiędzy środkami $B$ i $C$ (zobacz rysunek poniżej).

Wartość wypadkowej siły grawitacji, działającej na ciało $A$ i pochodzącej z oddziaływania grawitacyjnego z ciałem $B$ i ciałem $C$, wyraża się wzorem:
$$F=\frac{5}{4}\cdot \frac{G{m}^2}{r^2}$$

Rozważamy trzy ciała $A$, $B$, $C$. Masa każdego z ciał wynosi $m$, a rozkład masy w każdym z nich jest sferycznie symetryczny. Ciała położone są tak, że środki ich mas leżą wzdłuż jednej prostej $l$. Odległość pomiędzy środkami mas ciał $A$ i $B$ wynosi $r$ i jest taka sama jak odległość pomiędzy środkami $B$ i $C$ (zobacz rysunek poniżej).

Wartość wypadkowej siły grawitacji, działającej na ciało $A$ i pochodzącej z oddziaływania grawitacyjnego z ciałem $B$ i ciałem $C$, wyraża się wzorem:
$$F=\frac{5}{4}\cdot \frac{G{m}^2}{r^2}$$