Proton poruszał się w próżni, w polu magnetycznym po torze, który składał się z półokręgów , , , , (zobacz rysunek). Na każdym z tych półokręgów wektor indukcji magnetycznej był prostopadły do płaszczyzny ruchu protonu i miał stałą wartość, ale dla różnych półokręgów wartości te były różne i wynosiły – odpowiednio – , , , , .
W chwili początkowej proton znajdował się w punkcie i miał prędkość (prostopadłą do wektora indukcji magnetycznej). Dalej proton poruszał się po opisanym torze i po pewnym czasie uderzył w tarczę znajdującą się w punkcie . Wartość wektora indukcji magnetycznej na półokręgu wynosiła T. Długości odcinków na poniższym rysunku spełniają równości:
W zadaniach 7.1.–7.3. pomijamy siłę grawitacji działającą na proton.