Dwa miedziane pręty ułożono równolegle w płaszczyźnie poziomej. Do końców obu tych
prętów podłączono oporniki o oporach elektrycznych = 3 Ω oraz = 6 Ω. Odległość pomiędzy tymi prętami była równa . Na prętach położono miedzianą poprzeczkę, a całość umieszczono w jednorodnym polu magnetycznym o indukcji . Wektor indukcji magnetycznej tego pola był zwrócony prostopadle za płaszczyznę rysunku (zwrot pola oznaczono symbolem ⊗). Do poprzeczki przyłożono poziomą siłę , w wyniku czego zaczęła się ona poruszać w prawo i po pewnym czasie osiągnęła stałą prędkość o wartości (zobacz rysunek 1.).
Przyjmij, że poprzeczka przesuwa się po prętach bez tarcia. Pomiń opór elektryczny poprzeczki i prętów oraz opór elektryczny na styku prętów i poprzeczki. Pomiń pole magnetyczne wytworzone przez prąd płynący w obwodzie. Końce poprzeczki wystają poza pręty.
Zadanie 5.2 — Magnetyzm · Matura 2023, poziom Rozszerzony
🤔 3/5 Średniak
2 pkt
Oceń prawdziwość poniższych stwierdzeń. Zaznacz P, jeśli stwierdzenie jest prawdziwe, albo F – jeśli jest fałszywe.
| 1. | Podczas ruchu poprzeczki na jednym z jej wystających końców gromadzą się ładunki ujemne, a na drugim wystającym końcu – dodatnie. | P | F |
| 2. | Natężenia prądów płynących przez oporniki R₁ i R2 zależą od wartości indukcji pola magnetycznego, w którym znajduje się cały układ. | P | F |
| 3. | Natężenia prądów płynących przez oporniki R₁ i R2 zależą od wartości prędkości, z jaką porusza się poprzeczka. | P | F |