Do produkcji włókien tradycyjnych żarówek wykorzystywano bardzo cienkie druty wolframowe. Gdy przez włókno wolframowe pewnej żarówki płynął prąd o niewielkim natężeniu, to włókno utrzymywało temperaturę , a jego opór wynosił . Po podłączeniu tej żarówki do sieci o napięciu pobierała ona moc (znamionową) . Wówczas włókno rozgrzewało się do wysokiej temperatury, a jego opór był wielokrotnie większy od .
Na poniższym wykresie linią ciągłą przedstawiono zależność od temperatury , gdzie oznacza opór włókna wolframowego o temperaturze . W zakresie temperatur od do ta zależność ma w przybliżeniu charakter liniowy (tzn. jej wykres pokrywa się częściowo z linią prostą narysowaną przerywaną kreską).