Świecącą strzałkę ustawiano w różnych położeniach na osi optycznej cienkiej soczewki skupiającej S. Punkt leży na osi optycznej soczewki, a strzałka jest prostopadła do tej osi.
Przy pewnych ustawieniach strzałki obserwowano jej ostry obraz wytwarzany przez soczewkę S. W zależności od odległości strzałki od soczewki jej obraz był albo rzeczywisty, albo pozorny. Ośrodkiem otaczającym soczewkę S było powietrze.
Zauważono, że gdy strzałka znajdowała się w odległości od soczewki albo od soczewki, to obserwowane obrazy strzałki miały tę samą wysokość.