Mamy do dyspozycji silne magnesy w kształcie walca. Umieszczono dwa takie odpychające się magnesy w plastikowej, przezroczystej, pionowo ustawionej rurce i zbadano, jak siła ich wzajemnego oddziaływania zależy od odległości pomiędzy ich środkami (rysunek obok). Dolny magnes był unieruchomiony. 
Siłę wyrażono w miliniutonach. Wyniki pomiarów zapisano w tabeli.
| , cm | , mN |
| 5,0 | 10 |
| 4,0 | 23 |
| 3,4 | 43 |
| 2,9 | 83 |
| 2,5 | 163 |
Informacja do zadań 11.2–11.3.
W następnym doświadczeniu wykonano serię pomiarów czasu spadania jednego magnesu z wysokości 40 cm w pionowo ustawionych rurkach wykonanych z różnych materiałów (rysunek obok).
Zaznacz właściwe uzupełnienie poniższego zdania wybrane spośród A–C oraz uzasadnienie wybrane spośród 1–3.
Gdy rurkę z plastiku zamieniono na rurkę tej samej średnicy, ale wykonaną z miedzi, czas spadania wyniósł 5,50 s, a ruch magnesu był jednostajny praktycznie na całej długości rurki. Przyczyną takiego zachowania się magnesu było
| A. | zjawisko tarcia magnesu o rurkę, | a efekt ten wystąpił w rurce miedzianej, ponieważ miedź jest | 1. | przewodnikiem. |
| B. | przyciąganie się magnesu i miedzi, | 2. | paramagnetykiem. | |
| C. | zjawisko indukcji elektromagnetycznej, | 3. | ferromagnetykiem. |
