Zjawisko Termoelektryczne odkryte w 1821 roku przez T. J. Seebecka polega na powstaniu napięcia w obwodzie złożonym z dwóch różnych metali, których złącza różnią się temperaturami (rysunek obok). Przez powierzchnię złącza swobodne elektrony przenikają z metalu o większej ich liczbie w jednostce objętości do metalu o liczbie mniejszej. W pierwszym metalu pojawia się niedobór elektronów, a w drugim – nadmiar. Efekt ten zależy od temperatury, dlatego jeśli jedno złącze pozostaje w innej temperaturze niż drugie, to w obwodzie powstaje napięcie (rzędu mV). To zjawisko znalazło współcześnie zastosowanie w budowie generatorów termoelektrycznych stosowanych do zasilania sond kosmicznych.
Napięcie termoelektryczne określone jest wzorem
gdzie i są współczynnikami Seebecka charakterystycznymi dla danych metali, a i – temperaturami złącz obu metali. Wartości współczynników Seebecka dla niektórych metali przedstawia poniższa tabela.
| metal | glin | molibden | nikiel | ołów | pallad | platyna | wolfram | żelazo |
| +3,9 | +12 | -15 | +4,4 | -5 | 0 | +8 | +18,8 |
Na podstawie: H. Stöcker, Nowoczesne kompendium fizyki, Warszawa 2010.